Ik ben op missie “het leven van werkende moeders leuker en makkelijker maken”. Daarom ging ik op zoek naar inzichten waarom zou dat leven nu nog niet leuk en makkelijk zijn? Waarom ervaarde ik het leven als werkende moeders soms als zo overweldigend? Zo veel ballen om in de lucht te houden. Een grote eye opener waren voor mij onderstaande “feiten” uit de Nederlandse geschiedenis.  

Pas sinds 1956 is de wet “handelingsonbekwaamheid”  afgeschaft. Sinds die tijd mogen (getrouwde) vrouwen werken, een bankrekening openen en zonder hun man op reis.  

Laat even bezinken….  

Ik schrok: dit is slechts 3 jaar voor de geboorte van mijn moeder.  

Tot 1971 bleef  in het wetboek staan dat de man het ‘hoofd van de echtvereniging’ was en de vrouw aan hem ‘gehoorzaamheid was verschuldigd’. 1971, dat is slechts 13 jaar voor mijn geboorte.  

Feminisme was voor mij altijd een ver van mijn bed show. Ik vind de verschillen tussen mannen en vrouwen juist mooi, iets om gebruik van te maken en te koesteren. Maar dit inzicht veranderde mijn beeld. Als je dit leest dan hebben we als vrouwen gewoon een achterstand. Moeten wij moeders nu dealen met een samenleving waarin we kunnen en mogen werken. Tegelijkertijd zijn er nog zoveel overtuigingen ingesleten die dateren van het moment dat moeders alleen maar thuis voor de kinderen zorgden.  

Enerzijds kunnen we nu super veel. Anderzijds legt dit een hoge druk. Want dat beeld van de moeder met als voornaamste baan het gezin zit nog diep ingesleten. De verwachtingen zijn nog niet helemaal aangepast.  

Als kind al wordt  je kijk op de wereld, je overtuigingen, enorm beïnvloed door die van je ouders en de generaties daarvoor. De invloed van het wereldbeeld van mijn oma op de overtuigingen van mijn moeder sijpelen door in die van mij. Dat betekend dat het beeld van hoe ik vind dat ik mijn leven moet aanpakken wordt gevoed door overtuigingen die helemaal nog niet passen bij de dubbelrol die we vervullen. Om nog maar te zwijgen over die van “onze” mannen.  

Dus: laten we beginnen met onszelf een break te geven. Te bedenken dat de strubbelingen die wij dagelijks ervaren echt wel ergens vandaan komen. Ons bewust zijn van deze ingesleten patronen kan al helpen om dingen anders te zien. Het is geen onwil van je man. Het is geen onkunde van jou. We moeten het allemaal gewoon nog even leren 😊  

Wist jij dat dit allemaal nog zo kort geleden was? Of is dit voor jou nu ook een schokkend inzicht? Ik vind het leuk hierover met je in gesprek te gaan. Onderaan deze column of via mijn Instagram!  

Reacties gesloten.