Sharlexa leerde de vader van haar zoon Duron op jonge leeftijd kennen. Ondanks hun jonge leeftijd waren ze al vrij snel serieus en stippelden hun toekomst samen uit. Eerst studeren, dan huisje, boompje, beestje. Liep dat even anders! Tijdens haar studie kwam Sharlexa er namelijk achter dat ze zwanger was. Inmiddels, 11 jaar later, heeft ze haar studie afgerond, werkt ze als pedagogisch medewerker en is ze daarnaast voor haarzelf begonnen. Ze vertelt ons haar verhaal en hoe de combinatie werk, ondernemerschap en co-ouderschap haar afgaat.

“Ik bleek al 5,5 maand zwanger te zijn”

Tijdens het laatste jaar van je hbo-studie werd je zwanger. Kun je daar meer over vertellen?
Nou, dat is een heel bijzonder verhaal. Ik wilde eerst mijn studie afronden, op mijzelf gaan wonen en dan pas huisje, boompje, beestje. Zo hadden de vader van Duron, mijn eerste liefde in alles, en ik dat ook met elkaar afgestemd. In het laatste jaar raakte ik zwanger, alleen kreeg ik vrij kort nadat ik erachter kwam een miskraam. In die tijd werkte ik als invaller bij een kinderdagverblijf en had het erg moeilijk met het verwerken van de miskraam. Een aantal maanden verstreken, totdat een van de kinderen op een dag naar me toe kwam en zei: ‘Juf, je tieten lekken’. Ik corrigeerde hem op zijn taalgebruik en liep vervolgens naar een spiegel. Tot mijn verbazing zag ik dat mijn borsten echt aan het lekken waren. Ik was in shock. ‘Ik kan toch niet zwanger zijn?’, schoot er direct door mijn hoofd. Thuis deed ik vier zwangerschapstesten: allemaal positief. En bij de eerste afspraak met de verloskundige bleek ik al 5,5 maand zwanger te zijn!

“Achteraf bleek dat ik eigenlijk zwanger was van een tweeling”

Hoe ging je om met het nieuws?
Ik had al die maanden niets door dat ik nog zwanger was, hoewel ik wel was aangekomen. Na de miskraam was ik vooral bezig met het verwerken ervan. Ik kampte vooral met schuldgevoelens. Eerder vond ik het moeilijk om over het verlies van het ander kindje te praten, maar door er juist veel over te hebben, heb ik het een plekje kunnen geven. Achteraf bleek dat ik eigenlijk zwanger was van een tweeling, waarvan 1 het dus helaas niet had overleefd.
Ineens had ik maar 3 maanden de tijd om me voor te bereiden op het moederschap. In eerste instantie was ik echt in shock. Ik dacht aan wat mijn vader zou denken, want ook hij wilde echt dat ik eerst mijn diploma zou halen voordat ik ging samenwonen en kinderen zou krijgen. Eenmaal bekomen van de schrik, was ik hartstikke blij met de zwangerschap en zag het als een mooi geschenk na het verlies van mijn ander kindje.

Inmiddels is jullie zoon Duron gezond ter wereld gekomen en al 11 jaar oud. Kun je vertellen hoe het nu met jullie is?

Als ik echt iets wil, dan ga ik er ook voor. Mijn hbo-studie heb ik ondanks de zwangerschap en geboorte van mijn zoon afgerond. Daarna ben ik direct gaan werken als pedagogisch medewerker bij een kinderopvang. Dat doe ik nu al 11 jaar met heel veel plezier, want met kleine kinderen werken is echt mijn passie en geeft me energie. De vader van Duron en ik hebben mooie jaren gehad, maar drie jaar geleden zijn we toch uit elkaar gegaan. Als vrienden. We delen het ouderschap en dat gaat hartstikke goed. We zien elkaar eigenlijk elke dag, want we wonen vlak bij elkaar. Duron slaapt om de dag bij zijn vader, maar omdat we dichtbij elkaar wonen, komen we bijna elke dag bij elkaar over de vloer. Zo hoeven we beiden onze zoon geen dag te missen.

“Ik zorg voor andere kinderen tijdens de lockdown, terwijl mijn eigen kind naar de noodopvang moet”

Naast dat je co-ouder bent heb je ook nog eens een vitaal beroep. Is dat niet pittig voor je nu met de lockdown?
De eerste lockdown vond ik minder heftig moet ik zeggen. De tweede lockdown valt me zwaar. Tijdens de eerste lockdown kon de vader van Duron vanuit huis werken, ondanks dat ook hij een vitaal beroep heeft. Ik hoefde mij daarom geen zorgen te maken betreft opvang of zijn online lessen. Inmiddels werkt de vader van Duron weer op locatie. Ook had ik tijdens de eerste lockdown hulp van mijn ouders. Dat viel helaas weg toen zij beide het coronavirus kregen. Het voelt voor mij zo dubbel: ik zorg voor andere kinderen tijdens de lockdown, terwijl mijn eigen kind naar de noodopvang moet. Ik werk 4 dagen per week bij de kinderopvang, daarbuiten ben ik bezig met Duron en mijn eigen onderneming die ik in 2020 ben gestart. Het is pittig, maar tot nu toe gaat de combinatie goed. Mijn positieve instelling helpt mij daarbij, hoewel ik meer waardering vanuit de overheid wel fijn had gevonden.

Ondanks alle drukte ben je daarnaast dus ook gestart met een eigen bedrijf. Wat is je inspiratie
hiervoor geweest?
In de zomervakantie van 2020 barste ik van de energie. Gezien corona konden we niet heel veel in onze vrije tijd, maar ik wilde ook niet niks doen met die energie. Ik ben van nature iemand die vrolijk en vrijgevig is. En ondanks corona had ik veel zwangere vrouwen in mijn omgeving. Hierdoor werd ik geïnspireerd: ik kwam toen op het idee om geschenkpakketten voor baby’s en moeders samen te stellen. 1 november startte ik met mijn bedrijf Requerdos de Clara, wat Spaans is voor ‘geschenken van Clara’, een link naar mijn Dominicaanse roots. Waarin ik me onderscheid is dat ik in welk pakket dan ook de moeder niet vergeet, zo vind je zelfs in de babypakketten altijd een ‘pushpresent’. Een ode aan de moeder voor het ter wereld brengen van een wonder. Daarnaast is elk pakket zorgvuldig en persoonlijk samengesteld, zeker in de lockdown is dit de uitkomst om een zwangere vrouw of moeder te verrassen met cadeaus waar je ook écht wat aan hebt. Ik zie mijn bedrijf  echt als mijn tweede kind.

“De momguilt is real”

Wat is voor jou de grootste uitdaging in de combinatie werk, ondernemen en moederschap?
De momguilt is real! Het beroep waar ik voor heb gekozen zorgt er vaak voor dat ik momguilt ervaar,
ondanks dat ik veel uitjes inplan en spontaan met mijn zoon erop uitga. De lockdown heeft me doen
beseffen dat wat ik doe, vooral voor hem doe. Dat geeft mij dan een rustig gevoel. Gelukkig ben ik niet de enige die kampt met schuldgevoelens, zijn vader ervaart hetzelfde. Ook hij heeft een vitaal beroep en kunnen dus goed met elkaar hierover praten.

Wat zijn je toekomstplannen, zowel op persoonlijk als zakelijk gebied?
Over 2 jaar wil ik minder in loondienst werken door mijn bedrijf verder te laten groeien. Ik ben al goed op weg met het ondernemen en breid het assortiment steeds verder uit. Ook kijk ik naar de trends zodat ik hier goed op kan inspelen. Op persoonlijk gebied lijkt me hartstikke leuk om weer nieuwe liefde te vinden, ik mis soms wel een partner. Iemand die op je wacht na het werk en waarmee je eindeloos kan praten. Corona staat het vinden van een nieuwe liefde een beetje in de weg, maar het lijkt me erg leuk én spannend om een nieuwe levenspartner te vinden.

Welke dingen geef je andere werkende moeders graag mee?
Blijf geloven in jezelf en je eigen kracht. Er is nooit een perfect moment om iets te doen, dus doe het nu. Plannen is als werkende moeder echt key, zorg voor de juiste mensen om je heen en geef vooral niet op bij tegenslag. You’ve got this mama!

Plaats een reactie